Die Hervormer

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Slot)

Die Dordtse Leerreëls vorm een van die drie formuliere van eenheid, synde deel van die belydenisskrifte wat uit die Reformasie kom en sodoende deel van die Kerk se tradisie uitmaak, soos die Kerkorde daarna verwys (Ordereël 1). Die betekenis van die belydenisskrifte is nie net histories van aard en bedoel vir dié wat ’n besondere belangstelling in die verlede beleef nie.

In die proponentsformule wat elke bedienaar van die Woord onderteken by toelating tot die amp (Ordinansie 3.1), word ook na die formuliere van eenheid verwys, waaronder die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls bedoel word. Hier moet daarop gewys word dat die ondertekening van die proponentsformule beteken dat die formuliere van eenheid in die dienswerk van elke bedienaar van die Woord eietyds gemaak word.

Read more ...

Wat glo ons? (Ander belydenisskrifte)

Tydens die Kerkhervorming het talle belydenisskrifte tot stand gekom. In hierdie aflewering staan ons stil by die Geneefse Geloofsbelydenis en die Eerste Switserse Geloofsbelydenis.

Die Geloofsbelydenis van Genève

Guillaume Farel het sedert 1532 die Kerkhervorming in Genève bevorder. Nadat die Rooms-Katolieke Kerk se invloed en beheer oor kerklike sake verbreek is, het daar ’n kerklike vakuum ontstaan. Daar was geen kerklike organisasie nie, en daarom het die owerheid grootliks die gang van kerklike sake beheer. Die owerheid was die Kerkhervorming goedgesind, en het die Reformatoriese predikers ondersteun. Daar was egter geen belydenisskrif wat as norm vir die prediking gegeld het nie, behalwe dat die owerheid bepaal het dat die predikers die evangelie “volgens die Woord van God” moet verkondig. Die gebrek aan ’n belydenisskrif, gebrek aan kerklike organisasie en gebrek aan kerklike dissipline was die redes waarom Farel in Augustus 1536 Johannes Calvyn oortuig het om na Genève te gaan.

Read more ...

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Deel 7)

In hierdie aflewering word die Dordtse Leerreëls Hoofstuk 5: Die volharding van die heiliges (artikels 1-15) bespreek.

Die hoogtepunt van die Leerreëls word waarskynlik in die slothoofstuk gevind, omdat die krag van die geloof wat deur die Sinode bely is, blyk in die leer van die volharding van die gelowiges, as keersy van die bewarende trou van God. Die leemte in die Remonstrante se siening blyk ook hierin wanneer genade nie meer ten volle en ongekwalifiseerd genade is nie omdat die mens uit eie vermoë tot ’n bepaalde perfeksionisme kan kom. Geloofsekerheid hang onteenseglik saam met geloof as oortuiging dat God in Jesus Christus álles skenk. Ter aanvang word beklemtoon dat die wedergebore mens wel uit die slawerny van die sonde verlos word, maar nie van die mag van die sonde nie (artikel 1).

Read more ...

Ons belydenisskrifte – drie van baie

Die Hervormde Kerk onderskryf drie belydenisskrifte: die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls. Die belydenisskrifte staan bekend as die drie formuliere van eenheid.

Min mense is egter bewus daarvan dat ons belydenisskrifte drie van baie is. In die tyd van die Kerkhervorming het daar elke paar jaar ’n nuwe belydenisskrif die lig gesien. Dit is gewoonlik in verskillende dorpe of streke opgestel.

Ons belydenisskrifte het nie in isolasie ontstaan nie. Die belydenisskrifte is ook nie net deur noukeurige eksegese van die Bybel bepaal nie, maar reflekteer ook iets van hul historiese, sosiopolitieke en kerklike konteks. Die verskillende belydenisskrifte is ook oor en weer gebruik en het mekaar wedersyds beïnvloed.

Read more ...

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Deel 6)

In hierdie aflewering word die Dordtse Leerreëls Hoofstukke 3 en 4: Die verdorwenheid van die mens, sy bekering tot God en die wyse waarop dit plaasvind (artikels 1-17) bespreek.

Die rede waarom hierdie twee hoofstukke saam behandel word, is in reaksie op die Remonstrante wat in hul artikel 3 gestel het dat geloof ’n gawe van God is, maar daarna in artikel 4 tog beweer dat die mens genade kan teenstaan, waardeur die menslike komponent ’n veel groter aksent ontvang het.

Read more ...