Die Hervormer

Spiritualiteit en geloof

Spiritualiteit is vir my nog altyd maar ’n wollerige woord – vaag en abstrak, allesinsluitend en niksseggend. Die Afrikaanse woord is afgelei van die Latynse spiritus wat lug of asem of gees beteken – laasgenoemde op sigself ’n begrip wat ’n mens moeilik kan omskryf.

Selfs diegene wat hulle intensief daarmee besig hou, sukkel om die begrip te definieer. Prof Christo Lombaard, wat Bybelse Spiritualiteit aan UNISA doseer, verduidelik dat spiritualiteit verband hou met mense se belewenis van God se bestaan al dan nie, en die manier waarop hulle dan aan hierdie oortuiging uitdrukking gee. Die term spiritualiteit laat daarom ook ruimte vir sekulêre en ateïstiese oortuigings, en die manier waarop dit dan na vore kom in mense se benadering tot hulleself en ander mense, die skepping, en enigiets “dieper”.

Lees verder...

Selfsekularisering 'n uitdaging vir die kerk

Die Duitse teoloog Wolfgang Huber het die kerk reeds in die 1990’s gewaarsku teen selfsekularisering – die feit dat die kerk sy eie grootste vyand geword het. Sekularisasie het ’n groot invloed op die ondergrawing van die geloofsoortuiging van die kerklike bevolking gehad.

’n Wêreldgees van selfvoldaanheid en ontnugtering oor die misterie van die lewe het talle mense die geloof in ’n God, soos wat die kerk verkondig, laat bevraagteken en die keuse laat maak om die kerk te verlaat. Dit het nie beteken dat mense noodwendig ongelowig word nie. Sommige het inderdaad. Talle het gewoon gekies teen die kerk en gekies om hul spirituele nood op eie selfstandige wyse te bevredig. Soms het dit gepaard gegaan met die geloof in ’n God, maar ’n God sonder ’n kerk. Dit is egter nie al rede waarom die kerk in terme van finansiële inkomste en lidmaattal wêreldwyd gekrimp en die Christendom vandag onaantreklik lyk nie. Die kerk is nie net die slagoffer nie. Die kerk self het bygedra tot die toedrag van sake.

Lees verder...

Bakens op die pad van kerkhervorming

Een van die slagspreuke uit die tyd van die Kerkhervorming is ecclesia reformata, semper reformanda. Dit beteken: ’n Hervormde kerk moet altyd weer hervorm. Kerkhervorming is nie ’n lukraak onderneming nie, maar gebeur wanneer die kerk gehoorsaam na die Woord van God luister en op grond van evangeliese beginsels probeer om kerk te wees.

’n Vurk in die pad
Die afgelope 20 jaar het Hervormde predikante en lidmate met toenemende intensiteit oor kerkwees gepraat. Dit het in 1995 begin toe daar die eerste keer sprake was van ’n “vurk in die pad”, toe die eerste dreigemente van kerkskeuring na vore gekom het (wat in 2011 ’n werklikheid geword het). Daarna is die Kerkorde in 1997 aanvaar; die Basispakket vir Gemeentebediening het in 2001 die lig gesien; en in dieselfde jaar het die Algemene Kommissie ’n visie en missie vir die Hervormde Kerk geformuleer: Jesus Christus die enigste hoop vir die wêreld.

Lees verder...

Ik ga niet meer na de kerk en ik geloof niet meer in God

Die Nederlandse koerant Trouw berig in Januarie 2015 dat die aantal ongelowiges besig is om die aantal gelowiges in Nederland in te haal. Steeds minder mense in Nederland antwoord nog volmondig ja op die vraag of hulle in God glo, en steeds minder mense gaan nog kerk toe. Dit blyk uit ’n nuwe ondersoek dat meer Nederlanders intussen “ietsiste” of agnosties geword het.

Vir die eerste keer is dit nou so dat ongelowiges meer is as gelowiges. Net meer as 25% van die bevolking is nou ateïste, terwyl 17% glo aan die bestaan van God. Die res wat so ongeveer 60% is, sit tussen geloof en ongeloof. “Ietsiste” is die mense wat glo dat daar so iets moet wees soos ’n hoër mag of krag. Agnostici sê weer dat hulle nie kan weet of daar ’n God is en of daar wel so iets soos ’n hoër mag bestaan nie.

Lees verder...

Die reg op vryheid van uitdrukking

Elkeen het die reg op vryheid van uitdrukking, aldus artikel 16(1) van die Grondwet van Suid-Afrika. Hierdie fundamentele reg, ook bekend as vryheid van spraak of spraakvryheid, hoewel dit ook ander uitdrukkingsvorme soos simbole, kleredrag en kuns insluit, word wyd beskou as die spilpunt waarom ’n grondwetlike demokrasie draai.

Volgens die Grondwethof is die veronderstelde gevolg van die artikel 16-reg ’n meer verdraagsame gemeenskap. Hierdie reg is ongelukkig dikwels die eerste slagoffer van despotisme, tirannie en outokrasie, terwyl die gereelde misbruik daarvan op die eerste tekens van anargie kan dui. Die realiteit is dat die beskerming en toepassing van spraakvryheid onontbeerlik is vir ’n kerngesonde samelewing – in weerwil van die tradisionele aandrang tot die teendeel as sou dit die teosentriese werklikheidsbeskouing van die kerk kon bedreig.

Lees verder...