Die Hervormer

Bewerk en bewaar

Die aarde is God se skepping wat Hy aan ons toevertrou het. Ons verantwoordelikheid is om die aarde te bewerk en te bewaar. Dit kom saam met die verantwoordelikheid om dit te doen soos wat God dit self sou doen.

Is die kerk meer as net die bewaarder van sedes? Ons sou dalk vinnig wil antwoord dat die kerk ook ’n instansie is wat omgee vir ander se nood. Daarom het ons pleegsorghuise en ouetehuise en sien ons om na armes en siekes. Ja, ons is meer as bewaarders van sedes, want ons is ’n geloofsgemeenskap wat Jesus Christus liefhet met hart, siel en verstand en ons wil, met alles wat ons het, sy Naam verheerlik.

Lees verder...

Godsbeeld wat saak maak

I met God, She’s black. Met hierdie uitdagende woorde verkoop ’n jong Amerikaanse entrepreneur duisende T-hemde. Hierdie slagspreuk het volgens die 21-jarige Dylan Chenfeld, die skepper van die T-hemp, die doel om mense te laat dink oor wie God werklik vir hulle is. Die meeste van ons, geïnspireer deur twee duisend jaar se kunsvoorstellings, dink aan God as ’n man en meer spesifiek as ’n ou wit man met ’n baard. Om God dus as ’n swart vrou uit te beeld, is inderdaad skokterapie wat mense uitdaag om opnuut te dink oor God en die beelde wat ons vir God gebruik.

My werk oor die jare heen sedert my PhD by Princeton is daaraan gewy om ander (Bybelse) maniere te ontgin om oor God te praat. Byvoorbeeld: In my doktorale tesis wat later verwerk is in die boek The God who provides: Biblical images of divine nourishment (Abingdon, 2004) het ek in terme van die beeld van God wat kos voorsien (sien byvoorbeeld die manna in Eks 16) op ’n mooi rabbynse interpretasie gewys. Daarin word die beeld van ’n ma wat haar baba borsvoed gebruik om oor God se voorsiening te praat. Baie jare voordat ek uiteindelik ’n dogtertjie van my eie gehad het en die vreugdes sowel as die uitdaging van borsvoeding beleef het, het ek geskryf oor hoe die ervaring van ’n babatjie wat totaal afhanklik is van haar ma vir haar daaglikse behoeftes, ’n wonderlike manier is om oor God se sorg te praat.

Lees verder...

Spiritualiteit en geloof

Spiritualiteit is vir my nog altyd maar ’n wollerige woord – vaag en abstrak, allesinsluitend en niksseggend. Die Afrikaanse woord is afgelei van die Latynse spiritus wat lug of asem of gees beteken – laasgenoemde op sigself ’n begrip wat ’n mens moeilik kan omskryf.

Selfs diegene wat hulle intensief daarmee besig hou, sukkel om die begrip te definieer. Prof Christo Lombaard, wat Bybelse Spiritualiteit aan UNISA doseer, verduidelik dat spiritualiteit verband hou met mense se belewenis van God se bestaan al dan nie, en die manier waarop hulle dan aan hierdie oortuiging uitdrukking gee. Die term spiritualiteit laat daarom ook ruimte vir sekulêre en ateïstiese oortuigings, en die manier waarop dit dan na vore kom in mense se benadering tot hulleself en ander mense, die skepping, en enigiets “dieper”.

Lees verder...

Selfsekularisering 'n uitdaging vir die kerk

Die Duitse teoloog Wolfgang Huber het die kerk reeds in die 1990’s gewaarsku teen selfsekularisering – die feit dat die kerk sy eie grootste vyand geword het. Sekularisasie het ’n groot invloed op die ondergrawing van die geloofsoortuiging van die kerklike bevolking gehad.

’n Wêreldgees van selfvoldaanheid en ontnugtering oor die misterie van die lewe het talle mense die geloof in ’n God, soos wat die kerk verkondig, laat bevraagteken en die keuse laat maak om die kerk te verlaat. Dit het nie beteken dat mense noodwendig ongelowig word nie. Sommige het inderdaad. Talle het gewoon gekies teen die kerk en gekies om hul spirituele nood op eie selfstandige wyse te bevredig. Soms het dit gepaard gegaan met die geloof in ’n God, maar ’n God sonder ’n kerk. Dit is egter nie al rede waarom die kerk in terme van finansiële inkomste en lidmaattal wêreldwyd gekrimp en die Christendom vandag onaantreklik lyk nie. Die kerk is nie net die slagoffer nie. Die kerk self het bygedra tot die toedrag van sake.

Lees verder...

Bakens op die pad van kerkhervorming

Een van die slagspreuke uit die tyd van die Kerkhervorming is ecclesia reformata, semper reformanda. Dit beteken: ’n Hervormde kerk moet altyd weer hervorm. Kerkhervorming is nie ’n lukraak onderneming nie, maar gebeur wanneer die kerk gehoorsaam na die Woord van God luister en op grond van evangeliese beginsels probeer om kerk te wees.

’n Vurk in die pad
Die afgelope 20 jaar het Hervormde predikante en lidmate met toenemende intensiteit oor kerkwees gepraat. Dit het in 1995 begin toe daar die eerste keer sprake was van ’n “vurk in die pad”, toe die eerste dreigemente van kerkskeuring na vore gekom het (wat in 2011 ’n werklikheid geword het). Daarna is die Kerkorde in 1997 aanvaar; die Basispakket vir Gemeentebediening het in 2001 die lig gesien; en in dieselfde jaar het die Algemene Kommissie ’n visie en missie vir die Hervormde Kerk geformuleer: Jesus Christus die enigste hoop vir die wêreld.

Lees verder...